door J.J.J. Grafhorst, hoogleraar Algemene Wetenschappen

Tussen mijn – dankzij de crisis – drukke werkzaamheden door moet er ook wel eens ruimte gemaakt worden voor een goede maaltijd. Vorige week deed ik dat in bijzijn van enkele leden van de regering en de oppositie. De eersten bestelden hoofdgerechten met vlees, terwijl de meer links georiënteerde disgenoten een vegetarisch maal prefereerden. Ik merkte op dat dat wel iets zei over de houding van de maatschappij als geheel ten opzichte van vegetarisme, en plots waren alle ogen op mij gericht omdat men erg benieuwd was hoe ik daarover dacht.
Zoals ik hen uit de doeken deed, is het nog niet zo simpel een afgewogen standpunt te hebben over dit onderwerp. Aan de ene kant kan men vinden dat dieren niet behoren te sterven om ons tot voedsel te dienen. Maar veel dieren worden uit zichzelf al niet bijzonder oud en in plaats van te sterven aan afgrijselijke ziektes of ten prooi te vallen aan roofdieren, overlijden ze, dankzij ons, snel en vrij pijnloos. En als dieren om andere redenen gedood worden – zoals de ganzen die het vliegverkeer bij Schiphol in gevaar kunnen brengen – worden ze dikwijls weggegooid in plaats van afgeleverd bij inventieve koks of vleesverwerkende bedrijven. Dat is toch een beetje krom.
Doch het grootste probleem is natuurlijk de bio-industrie, die enorm belastend is voor het milieu. Voor dat biefstukje op uw bord waren honderden liters drinkwater nodig, waar men elders op de wereld om zit te schreeuwen. En datzelfde geldt voor het veevoer. Als alle wereldbewoners hetzelfde op het menu hadden staan als wij westerlingen, hadden we aan drie wereldbollen nog niet genoeg om voor voldoende voer te zorgen. Dat kan dus best wat minder, maar hoe? Kunnen we zonder veel toestanden het vlees uit onze samenleving verbannen? Ik vrees van niet, en wel om de volgende redenen.

Als de bio-industrie wordt opgedoekt, zal opeens elke Hollander een hond, kat of cavia willen. En als die opgepeuzeld zijn, nemen we onze toevlucht tot de huisdieren van de buren of overvallen we een dierenwinkel. We kunnen alleen nog vlees op ons bord krijgen als we er zelf voor zorgen of voor veel geld via-via-via de hand kunnen leggen op afschotvlees, zoals de dode Schipholganzen, die dan hun gewicht in goud waard worden. De dierenpolitie zal zijn handen vol krijgen aan wildjagers die de Oostvaardersplassen in een mum van tijd van alle wild willen ontdoen. Er zal een internationale vleesmaffia gaan ontstaan, wat dan weer voor een hoop extra dood mensenvlees zal zorgen dat niemand wil eten.
De daken zullen vol komen te staan met hoge netten, in een poging elk argeloos vogeltje in de pan te krijgen. De verfoeide, doch smakelijke muskusrat zal illegaal op enorme schaal gefokt worden, maar ze leven alleen in slootkanten en dijken, waar ze hun holen in maken. Gevolg: grote overstromingen en een Nederland dat teruggeworpen wordt naar de tijd van de Batavieren. Bovendien lopen we dan allemaal met een bleke bek door het gebrek aan ijzer en eiwitten. Kortom, zelfs al willen we de vleesindustrie opdoeken, dan kan dat helemaal niet! Insecten dan? Die zouden een aardig alternatief kunnen vormen, maar de mens mag dan een zogenaamde alleseter zijn, het gekraak van krokante insectenpootjes heeft hem nooit echt enthousiast gemaakt. Geen goede optie, dus.
Pffff, ik denk dat ik maar weer eens een blikje knakworsten ga opentrekken…

Een kritische kijk op de media door Gondulphinus Malijpaard, medialoog

Welkom bij onze nieuwe rubriek waarin wordt teruggekeken naar wat er (on)interessant was in de media.
Vandaag aflevering 2, getiteld ‘The Noise of Holland’

In hun campagne ‘RTL viert de zomer’ heeft deze zendermafia een clip opgenomen gebaseerd op een liedje dat door ene Krystl wordt vertolkt. En eerlijk is eerlijk, dat is op zich heel geen slecht deuntje. Het wordt pas ergerlijk door de manier waarop deze toch charmante, jonge zangeres het heeft (moeten) opnemen in de studio – en dat is vooral HARD. Ik zie het gewoon voor me; de producent en de studiotechnicus, die zeggen: “Ja, ja, je zingt het best goed, maar kan het niet wat HARDER?!!”
Dit zie je ook bij de zo populaire talentenshows die wekelijks meerdere malen de buis teisteren – het moet vooral HARD zijn om gewaardeerd te worden. Jongens en meisjes, gooi open die scheur!! Ofte wel het Marco Borsato-effect. Wie er precies op het idee kwam weet ik niet, maar feit is dat deze op zich niet onsympathieke zanger met zijn geschreeuw aardig geboerd heeft (nou ja, tot zijn zakenpartners de bloemetjes buiten gingen zetten dan…). Dus kon navolging niet lang uitblijven, zodat we tegenwoordig opgezadeld zitten met het motto: het hoeft niet mooi te zijn, als het maar HARD is! Wie succes wil hebben zal zich boven de concurrentie moeten uitgillen, zo gezegd.
Overigens denk ik dat we hier de rol van de ‘vakjury’ van de talentenjachten niet moeten onderschatten. De meeste juryleden zijn al jaren actief in de muziek én van een leeftijd dat het gehoor hen al aardig in de steek begint te laten. Dat gaat dus ten koste van de ‘mooizingers’, die liever wat meer nuance in hun volume leggen.
Tja, het is een erg HARDE wereld geworden – jammer genoeg.

Veel sterkte bij alles wat u hoort en ziet de komende tijd!
Uw
Gondulphinus Malijpaard